Przewiń w dół...

"Terapia manualna to bezkrwawa chirurgia narządu ruchu." Prof. MD. Karel Lewit

• Pierwsze wzmianki historyczne o leczeniu problemów zdrowotnych związanych z kręgosłupem można już odnaleźć w starożytnym Egipcie i Azji Mniejszej ok. 3000 r. p.n.e. • Hipokrates (460r. - 377r. p. n. e.) - opisuje techniki manipulacyjne wykonywane za pomocą rąk i nóg.

 

• Galen (131r. - 202) - komentuje techniki Hipokratesa.

 

• Techniki manualne były integralną częścią medycyny do XVII wieku. Potem były kontynuowane przez medycynę ludowa np. w podręcznikach niemieckich podaje się, że we Wschodnich Prusach działali tzw. "Gliderzetzer", a w Anglii "Bonesetter", w Polsce do dziś znamy "kręgarzy".

 

• 1874r. - Dr. Still (chirurg) zakłada szkołę Osteopatii, której ukończenie po II Wojnie Światowej w USA i wielu innych krajach stało się równoważne z otrzymaniem tytułu lekarskiego (D.O) - studia uniwersyteckie, lub studia podyplomowe dla lekarzy.

 

• 1895r. D.D. Palmer (handlarz produktami kolonialnymi i Magnetopath) zakłada szkołę chiropraktyki.

 

• Po II Wojnie Światowej następuje kontakt lekarzy niemieckich z wykształconymi w USA chiropraktykami.

 

• 1953r. - powstaje FAC (Forschung fur Arthrologie und Chiropraktik).

 

• 1956r. - powstaje MWE ( Gesellschat der Arzte fur Wirbersaulen und Extremitatentherapie).

 

• 1966r. - powstaje główna organizacja DGMM (Deutsche Gesellschaft fur Manuelle Medizin).

 

• 1976r. - wprowadzenie dodatkowej specjalizacji "Chiroterapii" dla lekarzy

 

• Integracja Terapii Manualnej z Fizjoterapią, dr. James Mannell, St. Thomas Hospital w Londynie wydaje dwa fundamentalne podręczniki:

 

• 1949r. - Science and art of joint manipulation, Vol 1 The Extremieties

 

• 1952r. - Vol 2 The Vertebral column Dr. James Cyriax, St. Thomas Hospital w Londynie wydaje dwa podręczniki dotyczące diagnostyki i leczenia tkanek miękkich - Textbook of orthopedic medicine Vol. 1 i 2 Dr. Alan Stoddard,

 

Medycyna manualna jest sposobem leczenia polegającym na stosowaniu odpowiednich technik lub testów (diagnostycznych, leczniczych) rękami (zmysłami) terapeuty, w postaci mobilizacji stawów i mięśni, manipulacji (tzw. technika szybka z „trzaskiem”), a także pracy na powięziach czy mięśniach (likwidacja restrykcji między strukturami, niwelowanie punktów spustowych czy reedukacja mięśni). Medycyna manualna, jest sposobem leczenia empirycznym, pochodzi z tego samego źródła co medicina (sztuka lekarska) i nie!! jest medycyną naturalną czy alternatywną. Nie!! ma nic wspólnego ze znachorstwem, homeopatią, bioenergoterapią, kręgarstwem itp. Leczenie polega na dokładnej analizie układu ruchu pacjenta, przeprowadzeniu specyficznych testów funkcjonalnych i wdrożeniu technik niwelujących problem . Medycyna manualna nie odrzuca leków (ogranicza je do minimum) ani badań obrazowych typu RTG, MRI, TK. Wręcz przeciwnie, chętnie z nich korzysta, lecz głównym diagnostą jest terapeuta manualny i jego zmysły oraz odczucia pacjenta.

 

Szkolenie terapeuty manualnego nie jest krótkie ani łatwe. Po ukończeniu studiów na kierunku fizjoterapii lub medycyny odbywa on kursy podyplomowe z zakresu terapii manualnej np. Kaltenborn- Evjenth, Maitland czy Szkoła Niemiecka. Każdy z tych kursów wymaga odbycia 1000h zajęć dydaktyczno-praktycznych, a także zajęć klinicznych oraz napisania pracy końcowej. Oczywiście to nie wszystko, można, a nawet trzeba podnosić kwalifikacje na innych szkoleniach tego typu np. Terapia tkanek miękkich, Plaatsman Concept of manual physiotherapy, stabilizacja stawów kończyn i kręgosłupa, kurs według Cyriax’a, Kineziology Taping, PNF - pod okiem wykwalifikowanych instruktorów i pieczą organizacji międzynarodowych dbających o wysoki standard szkoleń.

mgr fizjoterapii Szymon Pałus

Absolwent AWF Katowice obronił pracę magisterską w 2007r. O tytule:„ Wpływ napięcia powięzi piersiowo lędźwiowej na ruchomość kończyn górnych”.

 

Ukończone szkolenia:

  • Plaatsman Concept of manual physiotherapy
  • Koncepcja SET
  • Basic PNF
  • Współczesne metody terapii tkanek miękkich
  • Anatomy Trains
  • Kaltenborn - Evjenth MT I , IFOMPT
  • Terapia manualna szkoła niemiecka MT II, IFOMPT

mgr fizjoterapii Maciej Kisiel

Absolwent AWF Katowice obronił pracę magisterska w 2011r. O tytule „Wpływ lateralizacji funkcjonalnej na bilans mięśniowy prostowników i zginaczy stawu kolanowego”.

 

Ukończone szkolenia:

  • Ocena i terapia bólu kręgosłupa wg.A Vleeming
  • Nowoczesny trening motoryczny w grach zespołowych
  • Terapia manualna szkoła niemiecka MT I, IFOMPT

 

 

Lic. fizjoterapii Michał Wróbel

Absolwent AWF Katowice obronił pracę licencjacką w 2013r  . Obecnie kończy studia magisterskie  fizjoterapii.

 

Ukończone szkolenia:

  •  Trening funkcjonalny i motoryczny FMS I i II stopień
  •  Kineziotaping oraz taping sztywny
  •  Masaż leczniczy
  •  Plaatsman Concept of manual physiotherapy
  •  Terapia manualna szkoła niemiecka MT I, IFOMPT
  •  Anatomia prosektoryjna

Założenia medycyny manualnej

Specjaliści

Historia medycyny manualnej

Konsylium może być zwołane na prośbę pacjenta lub na sugestię terapeuty i potwierdzenie pacjenta, polega na tym iż pacjent jest badany osobno przez trzech terapeutów w możliwie najkrótszym czasie, następnie wnioski z badania są analizowane przez terapeutów i przedstawione pacjentowi przez terapeutę prowadzącego z dalszym planem postępowania.

Konsylium

• Leczenie ostrych i przewlekłych zespołów bólowych kręgosłupa:

- Dyskopatie

- Zmiany przeciążeniowe

- Zmiany zwyrodnieniowe

• Bóle mięśniowe

• zmiany o charakterze entezopatycznym (kolano skoczka, kolano biegacza, konflikt rzepkowo-udowy, chondromalacje chrząstki, łokieć tenisisty, łokieć golfisty)

• usprawnianie przed i po zabiegach operacyjnych stawów: kolanowego, barkowego, skokowego, biodrowego, łokciowego

• usprawnianie po endoprotezoplastyce stawu biodrowego i kolanowego

• stany po artroskopii kolana, biodra, barku

• stany po rekonstrukcjach więzadeł, ścięgien, łąkotek, chrząstek stawowych, (np. więzadeł krzyżowych, ścięgna Achillesa)

• stany po skręceniach, zwichnięciach, złamaniach

• stany po udarze mózgu lub innych chorobach neurologicznych

 

W razie potrzeby jest możliwość rehabilitacji w domu (dotyczy głównie pacjentów neurologicznych)

Leczenie opiera się na dokładnej analizie problemu i wychwyceniu nie tylko tego gdzie i co boli, ale także dlaczego? W tym celu potrzebne jest poświecenie uwagi, wiedzy i doświadczenia, aby w pełni zrozumieć problem pacjenta - i co za tym idzie - wyeliminować go za pomocą indywidualnego leczenia manualnego. Możliwe jest to dzięki wysoce wykwalifikowanemu personelowi i kooperacji kilku specjalistów (lekarz, fizjoterapeuta).

plakat

PNF (z ang.) itp. proprioceptywne nerwowo-mięśniowe torowanie to koncepcja terapeutyczna, która ulega stałemu procesowi rozwoju i jest jedną z najlepiej rozpoznawanych w obrębie fizjoterapii. W chwili obecnej zgodnie z zasadami tej metody usprawnia się pacjentów zarówno z objawami neurologicznymi, urazowymi, jak i ortopedycznymi.

Definicja i filozofia PNF:

Propriocepcja: dotyczy wszelkiego rodzaju receptorów czuciowych, które zbierają informacje o wykonywaniu ruchu oraz ułożeniu ciała w przestrzeni

Nerwowo-mięśniowy: dotyczy układu nerwowego i mięśniowego

Facylitacja: torowanie, ułatwianie

PNF to metoda kompleksowa, każdy zabieg kierowany jest do człowieka jako całości, a nie skupia się na tylko na pojedynczym problemie czy fragmencie ciała. Terapeuta bazując na pobudzeniu niewykorzystywanego potencjału koncentruje się na mobilizacji rezerw czynnościowych danego pacjenta. Podejście fizjoterapeuty jest zawsze pozytywne to znaczy, że wzmacnia i wykorzystuje to, co pacjent może zrobić zarówno na poziomie fizycznym, jak i umysłowym. Głównym celem każdej sesji terapeutycznej jest pomoc pacjentowi w osiągnięciu najwyższego poziomu funkcjonalnego. W tym celu terapeuta integruje zasady kontroli ruchu i nauczania motorycznego. Podstawowe zasady neurofizjologiczne tej metody opierają się na myśli, że :”układ nerwowy jest scalony w całej swej rozciągłości- nie posiada on odrębnych i wyizolowanych części”.

 

WSPÓŁCZESNE METODY DIAGNOSTYKI I LECZENIA DYSFUNKCJI TKANEK MIĘKKICH

Metoda powstała poprzez połączenie wielu sposobów diagnozowania i leczenia tkanek miękkich. Polega na umiejętnym wykorzystaniu szeregu technik manualnych w celu usunięcia napięć i dysfunkcji układu mięśniowo- powięziowego w sposób bardzo łagodny i bezpieczny dla pacjenta. Diagnozowanie zaburzeń w obrębie więzadeł, ścięgien, powięzi oraz mięśni oparte jest w przeważającej części na badaniu funkcjonalnym ze szczególnym podkreśleniem dysbalansu mięśniowego. Pozwala to na całościowe podejście do problemu dysfunkcji systemu mięśniowo – powięziowego. Leczenie tkanek miękkich oparte jest na następujących metodach: techniki energizacji mięśni, mięśniowo-powięziowe rozluźnianie, technika aktywnego rozluźniania, trening głębokiej stabilizacji czy terapia punktów spustowych. Mogą być stosowane samodzielnie bądź jako uzupełnienie innych form terapii. Nieodzownym elementem sukcesu terapeutycznego jest kwestia autoterapii pacjenta.

 

ORTOPEDYCZNA TERAPIA MANUALNA KALTENBORNA I EVJENTHA

Metoda postępowania fizjoterapeutycznego opracowana przez dwóch norweskich fizjoterapeutów . Przedstawili oni całościowy system badania i leczenia pacjentów z ortopedycznymi dysfunkcjami narządu ruchu. Terapeuta na podstawie zlecenia lekarskiego oraz szczegółowego badania wykonanego według ściśle określonego schematu dokonuje oceny biomechanicznej oraz funkcjonalnej pacjenta. Ponieważ ortopedyczne dysfunkcje narządu ruchu będące wynikiem przeciążenia, urazów, mikrourazów bądź zapalenia często obejmują wiele różnych tkanek to w pierwszym rzędzie przeprowadza się szczegółową analizę dolegliwości pacjenta. Dysfunkcja może dotyczyć stawu, nerwu lub mięśnia, albo wszystkich tych tkanek jednocześnie. W celu oceny przeprowadza się badanie kliniczne wraz z wywiadem, a jego wynik warunkuje podjęcie odpowiedniego leczenia. W zależności od rodzaju dysfunkcji stosuje się różne sposoby terapii. Zastosowanie zasad biomechaniki do minimum zmniejsza ryzyko powikłań w leczeniu. Jeżeli w toku badania (zgodnie z ustalonym schematem i wykorzystaniem testów diagnostycznych i różnicowych) postawiona została tymczasowa diagnoza biomechaniczna to przeprowadzane jest leczenie próbne. Podczas każdej terapii wykonywane są testy kontrolne, które warunkują dalszy proces leczenia. Jeśli terapeuta nie uzyska po terapii poprawy stanu pacjenta, to musi od początku przeprowadzić badanie i zweryfikować swoje przypuszczenia. W ten sposób terapia ciągle ukierunkowana jest na przyczynę dysfunkcji pacjenta.

 

KINESIOLOGY TAPING

Kinesiology Taping to metoda, która pozwala na osiąganie rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra kinesiology tape. Działanie kiensiology tapingu to przede wszystkim wpływ na funkcje mięśni, ułatwienie w normalizacji napięcia. Poza tym dzięki zastosowaniu plastrów dochodzi do poprawy mikrokrążenia, aktywacji systemu limfatycznego, endogennego systemu znieczulenia oraz wspieranie funkcji stawów. Kinesiologytaping w odróżnieniu od mechanicznej metody tapingu działa sensorycznie, nie wpływa na unieruchomienie w stawach, aktywuje mięśnie uszkodzone i nie stanowi środka ich stabilizacji. Poprzez zastosowanie odpowiedniej techniki kiensiology tapingu można wpłynąć na poprawę propriocepcji, korekcję ustawienia w stawach, uśmierzenie bólu, zmniejszenie stanów zapalnych. W terapii wykorzystujemy plaster k-active tape o parametrach zbliżonych do właściwości ludzkiej skóry. Nazwa Kinesiology taping pochodzi z łaciny kinesiologia-nauka o ruchu, a wiec poprzez aplikację plastra dajemy możliwość przywrócenia funkcji. Każda aplikacja jest poprzedzona badaniem, oceną układu mięśniowo- powieziowego. Służą temu testy przesiewowe, dzięki którym terapeuta lokalizuje dysfunkcje organizmu i porównuje je z istniejącymi objawami. Kinesiology taping jest najbardziej rozwiniętą i stale dynamicznie się rozwijającą odmianą terapii z użyciem plastra bazująca na ostatnich osiągnięciach wiedzy medycznej z obszaru terapii mięśniowo-powieziowej.

 

TERAPIA MANUALNA WG STANDARDU IFOMT (International Federation of Orthopedic Manipulative Therapist - Międzynarodowa Federacja Terapeutów Ortopedycznych i Manualnych)

Metoda postępowania fizjoterapeutycznego, która dla rozpoznania i terapii nerwowo-mięśniowo-szkieletowych stanów bazuje na „klinicznych dowodach” z wywiadu i badania cielesnego. Badanie struktur ciała, będące następstwem wywiadu, składa się z: inspekcji czyli obserwacji, ocenie aktywnych funkcjonalnych ruchów pacjenta oraz pasywnych, ruchomości z oporem, pasywnej translatorycznej ruchomości stawów, testów układu nerwowego, mięśniowego, naczyniowego oraz palpacji. Po badaniu terapeuta zastanawia się m.in. czy rozpoznanie ma relację do problemu pacjenta, czy koreluje rozpoznanie z badania z objawami przyjętymi w wywiadzie, jakie struktury wchodzą w rachubę jako przyczyna bólu, jaki mechanizm patobiologiczny stoi za problemami. Interpretacja badania pozwala na opracowanie celu terapeutycznego oraz przeprowadzenie pierwszej terapii. W terapii tej wyróżnia się trzy warianty nocyceptywnych mechanizmów bólu: zapalny, ischemiczny (niedokrwienny) oraz mechaniczny. Terapia manualna skupia się na patofizjologicznych procesach w połączeniu z dysfunkcjami, mniej na zmianach w obrębie struktur anatomicznych.

 

STABILIZACJA STAWÓW OBWODOWYCH I KRĘGOSŁUPA

Stabilizacja centralna:

Koncepcja oparta jest na nauce właściwego napinania mięśni stabilizujących stawy kręgosłupa i miednicy. Jest to układ mięśni stanowiący „fundament” dla wszystkich mięśni odpowiedzialnych za ruch. Siedzący tryb życia i związane z tym zmniejszone obciążenie grawitacyjne, częste incydenty bólowe kręgosłupa oraz stałe długotrwałe pozycje przeciążeniowe, powodują wyłączenie naszych systemów stabilizujących. W szczególności nieużywany jest główny stabilizator kręgosłupa - mięsień poprzeczny brzucha. Dlatego istotnym elementem jest reedukacja i ograniczenie błędów ruchowych jakie popełniamy w trakcie naszej aktywności. Do czynników predysponujących utratę stabilności należą:

Urazy

Incydenty bólowe

Zmiany degeneracyjne

Obciążenia zawodowe

Jednostronne obciążenia sportowe

Ograniczenia w ruchomości sąsiednich stawów kręgosłupa

Ogólna nadruchomośc stawów

Ciąża (zmiany hormonalne i biomechaniczne)

 

STABILIZACJA STAWÓW OBWODOWYCH

W stawach kończyn obecne są również mięśnie stabilizujące i te odpowiedzialne za ruch. Koncepcja stabilizacji stawów obwodowych oparta jest na nauce prawidłowego funkcjonowania osi naszych kończyn. Ograniczenia ruchomości stawów obwodowych spowodowanych przez urazy czy też zmiany degeneracyjne, zaburzają funkcję naszych kończyn zarówno w obciążeniu jak i w odciążeniu. Dlatego właśnie istotnym elementem jest wprowadzenie prawidłowego ustawienia kończyny w trakcie pozycji statycznych i dynamicznych. Nieprawidłowe ustawienia kończyny doprowadzają stawy do przeciążeń i szybszego zużywania się struktur stawowych i okołostawowych.

 

Przyczyny utraty stabilności:

  • urazy
  • zmiany zwyrodnieniowe stawów kończyn
  • incydenty bólowe
  • zawodowe obciążenia
  • jednostronne obciążenia sportowe
  • ograniczenia ruchomości kończyn

 

Co leczymy?

Jak leczymy?

Podczas pierwszej wizyty terapeuta przeprowadzi dokładny wywiad oraz badanie funkcjonale, które będą miały na celu postawienie diagnozy, nie rzadko podczas pierwszej wizyty przeprowadzana jest terapia próbna, mająca na celu potwierdzenie diagnozy.

 

 

Terapeuta może poprosić (jeśli pacjent posiada) o dokumentację medyczną z wcześniejszego leczenia lub przebyte badania. Mile widziany odpowiedni strój (krótkie spodenki, koszulka lub podobny, ręcznik).

Pierwsza wizyta

Galeria zdjęć

  • Wizyta u terapeuty (ok.60 min): 80 zł
  • Konsylium 150 zł
  • Taping mały: 15 zł
  • Taping duży: 30 zł

 

Nr konta bankowego:

32 1050 1298 1000 0090 7956 8938 (ING)

Rejestracja tel. 519 474 676

Cennik